پابوسِ مقصـود

همسان به لب آورد آن جامِ عسل را
در اشك به آخر برساند آن روزِ ازل را
گر به مهرش برسم دست به گنجينه اسرار شوم
تا ببندم وصله ي خود را به او شايد كه ارباب شوم
من كه عريانم و طوغيان مي كند هر دم دريايِ تنم
من كه آشفته حالم، عطر تنازش فرا باشد زِ سَرم
ز سَبو آورد بر جاريِ چشمه كه لبْ تشنه شدم
بر قلبِ رغيبان بزنم تير، حال كه من دشنه شدم
من تا نرسم به پابوسِ مقصودِ دلِ عاشق ديوانهِ خويش
نكنم ترك من اين راهِ دور و فرازِ قله و بيراهه و پيش
شده ام مست با حالِ خراب سر بر شانه ي افلاك نهادم
بي واهمه در سرديِ ايام ، گويم كه در آغوشِ بهارم
رقص دستِ پاييز بر زُلفِ غريبانه يِ يارم بِخَزَد
هُرم نفسِ يارم به تنِ تشنه ي جانم حسِ افسانه دهد

بي كرانِ دستِ يار همچو دربا سَر به طغيان مي زند

آوازه ي عشقِ ما در افلاكـ كه هيچ ، سر به دنيا مي زند

#گلستان ابي لي

#١٠روز به تولدت