صد جامِ باده

اي باد صبا، من آن رهگذرِ خسته و بي سامانم
از تبِ دوريِ يارم به كنارم، شب و روز نالانم
شب بي پايان و صبح بي آغاز زوال است روال
چون قاصدكي سويِ يارم بر صبا هستم سوار
سر به بيابان من نهادم سر به تنازِ چالوسِ تنش
سر به جنگل ها نهادم سر به امواجِ دريايِ بَرش
خاطرِ ايام در اذهانِ ماسحرگاهِ دل انگيزست و بس
خيره چشمانِ ما به افُق در تهِ دريا و هيچ ست و بس
يك برقِ نگاه و يك تنگِ دلِ درويش و ساده
آنقَدَر مست شدم، گويي نوشيده باشم صد جام باده
نرمي دستانش به تنم وصفِ قصرِ مرمري باشد
عطرِ تنِ تنازِ بهارش به مشامم گلِ مريمي باشد
بي آنكه بدانم به چندست شب و روز بيداريِ من
غافل از آنكه بدانم به چونست اين بيماريِ من
كرده ام تسبيحِ اين روز و شب و ساعت و ايام را
تا شود ديده به ديدارِ رخِ ماه رُخم آن يار را
وصفِ احوالِ من با وصلِ أو تنها به معنا مي رسد
گر نباشد وصله اي در بينِ ما جانم به پايان مي رسد

#گلستانِ ابي لي

# ١٢روز به تولدت