پيله ي پرواز

برون كردم تنم را زِ پيله ي تنهايي و درويشيِ خويش

من با زلفِ پريشانش به تَنم داده ام پيله و پيچ

گر نباشد رخِ زيبايِ تو اُلگويِ تنم

هدفِ باز شدن و جَستَن از پيله كه هيچ

تويِ زندانِ تَنم محوِ تصوير و صدايِ تو شدم

من به اميدِ زيباييِ لبخندِ تو پروانه شدم...

#يه روزِ باروني

يه شعرِ ناب

يه قرصِ ماه

دستمون تو دستِ هم

ما عاشقيييييم