مِحراب

كائنات همرهِ تو هر روز و هر ساعت همه جمع شوند/ديده به ديدار تو وَز راه تو روشن شود.
بوي گل ، عطرِ تنِ يار مهربانِ من است/آنكه از روزِ ازل صاحبِ محرابِ من است
محراب دل و ابروي دلدار يكي ست/خمِ زُلفِ من و پيچشِ دستات يكي ست
به گيسوانش كنيد قبلهِ حاجاتِ مرا/به مژِگانش ببنديد هردم مناجاتِ مرا
تو از لبخندِ دلِ من شدي شَهزاده ي عشق/من در اين دهرِ پُرآشوب شدم شُهره به عشق
اي قاصدكِ مهاجرِ راهِ بي پايانِ من/اي پرستويِ تنهايِ بي سر و سامانه يِ من
برسان با بادِ صبا عطرِ تنِ يارِ مرا/تو بنوش آن جامِ زرين شبِ تارِ مرا
حَسَد از چَشمِ رقيب مي چِكَد و دَم نَزنم/تو به كامِ دلِ من وصل شوي، پلك نزنم
اي واصلِ عشاق، من تهي دست شدم/از سيبِ سرخِ حوا كه بخوردم به يكباره سَرمَست شدم
حال بَرپا كن و پاي كوب كه من دست زَنَم/آفريني از تَهِ دل به خالقِ يار كه بايَست دهند.

# گلستانِ ابي لي

پاييزِ