سِحرِ لبخند

كودكي از ته اعماق وجودم خنديد/ كه چه زيباست دستان محبت/ كه چه آرام است درياي دلم / كه به هنگام سحر با بانگ پُر شور صدايت شوم من مست.

در دل شيداي تو هم غوغا هست/ من به افسون تو زنجير شدم/ گر بخواهي چو نخواهي من با عشق تو درگير شدم.

تو ببند و تو ببند و توببند اين طالع سنگين مرا/ تو بخند و تو بخند و تو بخند تا شاد كني روح مرا.

تو بخند و تو بخند... .