مُزدورانِ بي صفت

دست يغما برده است بَر اموالِ يارم ، يكـ نادانِ پست
او نداند گر ذره شود، آب شود در عمقِ زمين مي آيد به دَست
من برقصانم آن اطلسِ دوار را با پيچ و تابِ زلفِ پريشانِ يارم
من بچرخانم به عكس آن چرخشِ ايام را با خواستِ يارم
من بگيرم آن ياقوتِ زيباي زرين را از اهريمنِ زمانه كج
بشكنم دستِ آن مُزدورانِ بي صفت را از سويِ لج
من نخواهم شاهكارِ خالقِ هستي را با كوهِ اندوه و غم
من نگهبان و غمخوارِ يارم، تا نباشد چيزكي از سوي كم
اي يارِ پريزاده و ديوانه پري،من در رهُ و عابدُ و معبودِ تواَم
خالقم من را به وصلِ تو در آورد كه من عاشقُ و معشوقِ تواَم
يارا تو بزار منّتِ پادشاهي بَر تنِ عريانُ و سَرم
تا روزِ ابد من بشوم فدايِ آن عطرِ خوشِ زيباي تنت

#گلستانِ ابـي لـي