اين شبنمِ اشكـِ احساسِ دلم، پاسخِ زمانه يِ سرد من است
اندوهِ پايدار و بي امانِ امروز، ردپايِ جمعه ي فرد من است
جان و تنِ من را به شبانه بسوزاند دستِ بي رحمِ رقيبم
اما دلِ من مستانهِ و ديوانه بگردد در پيِ اين يگانه رفيقم
اين جمله يِ سردِ زن اشرار بَر بغضِ گلويِ من دِشنه زَدست
عطشِ آتشِ بي پايانِ نيستي را بَر منِ لبْ تشنه زدست
هر بي تابي و دلدادگيِ اين ساغرِ رقصان كه از عشق نباشد
لحنُ و مدحِ اين البسه يِ عطرآگينِ فرزان از عشق كه نباشد
عشق، معمايِ عجيب دل بيمار و تن بيدار من است
عشق، فرياد و سكوتِ ايام و شب هايِ غم دارِ من است
عشق، ناليدن و تابيدنِ سرخِ تنِ تب دارِ من است
آشوبي و آشفتگيِ اين دلِ بيمار به سكوتِ فرياد من است
عشق، رنگِ جنون است و من مجنونِ بيمارِ وجود يارم
عشق، طوفان است و من تلاطمِ امواجِ دريايِ حضور يارم
اي يار! مرا به دشتِ سر سبزِ جنونِ روياهايت بِبَر
مرا با دستِ خود به ديارِ عشقِ يكتايِ فرداهايت ببر
#گلستان ابي لي
# فقط عشــق
برچسب:
نویسنده: پرهام عابدی