ليـلايِ ديارِ دولتِ مجنونَــت

قلم از دست فِتاد، ديده بَر رويِ زيبايِ تو تاخت
خيالم با پَرِپروازْ گره يِ بختِ مرا با سَرِ سُودايِ تو بافت
همهِ دَهر پُر از تنگْ دليُ و آشفتگيِ يارِ من است
اين والايي و شيدايي و شهر آشوبي از نَفَسِ يارِ من است
جايگاهِ والاي تو در دَهرُ و جهان، فردوسِ بَرين است
تمنايِ دلْ آراميِ من در وجودِ نازنينت، به اين است
دستِ مجنونِ تنت به كرانِ آسمان خواهد رسيد
عزتُ و جاهُ و مقامْ ، به پايِ يارِ من خواهد رسيد
سكوتِ دَهر، خاطرِ اين جمعه يِ بي وصالِ من است
بلندِ قُلّه به انتظارِ صدايِ صامتُ و بيدارِ يارِ من است
من به مثالِ ليلايِ ديارِ دولتِ مجنونت شده ام
من شهزاده يِ دَشتِ آرزوهايِ جُنونت شده ام
من به ليلي بودنِ اين قصه يِ مجنونيِ تو بِبالم
اين همه آرزوهايِ نابُ و مَحالم را زِ تو خــواهم

#گلستـان ابــي لــي

# افتخارِ هميــم