طالعِ بيمارِ من و يار

نردبانِ بُلنديست اين گره يِ طالعِ بيمارِ من و يار
هر پله به يومِ ايام چرخاندهِ اين اصلِ چرخ و فَلكـدار
يار در علمِ وصال و منْ عارفِ ديوانه يِ كيش
او پَريزاده شدُ و من ديدهِ بَستانه وُ مَستانه به پيش
شده قانونِ تنم رسمِ عطرِ تنِ پاكـِ ديوانه پري
منُ و بيداريُ و شبِ وصل به ماهِ شب والاتري
تنِ عريانم به نازش ميزَند تازيانه تا تاخت كند
منِ مجنون و به حيرونِ احوالم به تنْ داغ كند
دستِ يار پيچكـ داغ همچو رودِ روان بَر تنم
با دل و مستانه و ديوانه بگيرم يار را در آغوشِ بَرَم
او به نازي ميكند دلبري و افسونگري و تنْ نازي
ماه و خورشيد، ارمغانِ ارغوان الهه يِ عشق بازي
مست و مدهوش شَوم ، با عطرِ تنش شور شَوم
گر نظري بَر ديده يِ من بُگشايد، همچو ديوانه بيهوش شَوم
آن برقِ نگاهش نكندْ صبر تا كه زبانْ سخن بُگشايد
شَوم آن پادشهِ زرّين پوش كه در عُمقِ نگاهش بايد، تاج به زمين بُگذارد

#گلستـانِ ابـي لـي

#باهميـــم