عددِ طالعِ ما

تويِ اين جنگلِ سبز، پيچيده صدايِ طنين اَندازِ لحنِ قَرقاول
با صوتِ صدايِ مغرورش، دَست در سازِ كَرنا بُرد
من بَر قله يِ پيروزي و وصل، ياران همه مستانه
كفْ بَر دست و به لب همه رَقصانند همچو به ديوانه
مي نوازم نوايِ عشق، من با پيچشِ موي يار و تارِ دلم
تا به خلق كه هيچ ، همه عالم بدانند در داشتنِ ديوانهِ پري بَرترم
تا برقصد شبِ مولودِ منْ دستِ يارم همچو برگِ پاييز بَر تَنم
او نوازش كُند تنِ عريانِ صدپاره يِ من كه من بي او جان بَر لَبم
شهريور و گرما بِگرفت دست عشقِ نيلوفريِ آذر و سرما
جمعِ عددِ طالعِ ما شود، هفت سما و هفت زمين و يكـ دنيا
من و يارم از زير و زِبَر در اَطلسِ دنيا همه جا باخته ايم
از قادريِ قدرت ما بَر فَرازِ قُله، سويِ اوج تاخته ايم
از مِهر و محبت در اَفضلِ افلاكـ ،يك افسونگريِ ناب بِساخته ايم
در خورشيدِ تابان و كوره يِ عشق ، دلِ عريان گُداخته ايم
او تنِ عريانِ من است ،او خِرَدِ جان و همراهِ من است
من ديوانه و مستانه و رقصانه به دورش بِگردم او جامِ من است

#گلستان ابي لي

#تولدت مباركـ