قله يِ راه

اين شهرِ شلوغ تا لَبالب همچو گلويِ من پُر از دود شُدست
من بَر قله يِ راهم بِنشَستم و بينم تار و پودِ خاكش، پودر شُدست
صداي آهن و سنگ همچو تيشه به ريشه زَخم كُند
حال بركه و پيچكـ و اَفشونِ بيد نباشد تا بلبلي رقص كُند
حال در خلوتِ افكارِ من و يار قُقنوسِ زيبا پَر مي كِشد
با لحن خوش آهنگ و ظريفش آوايِ عشق سَر مي كِشد
در اين بركه يِ خاموش آن قويِ سپيد با ناله يِ سودا پَر مي زند
آن پير بوفِ كورِ ما بَردرختي آهنگ ناقوس سَر مي زند
باز هر چه مي انديشم صدايِ مُبهمِ آب تُندتر از بادِ صبا بود
اين دو طوفان مي كنند، باد و باران و خُروشانه يِ رود
هر سه از زيبايي و بيداريِ اين اطلسِ دوّار شدند
گر سه همراه شوند، زمين و افلاكـ دچارِاهلاكـ شوند
مردِ پيروزِ ميدان چون بيدِ كُهنسال سَر به خَم دارد
گر بخواهد هر كسي برگِ زيتونِ ميدان را، اشعارِ مرا زِ بَر دارد
زخمِ زبانهايِ من و زخمِ بيانهايِ من سبز تَر از شاخ و تَر يكـ درخت
به هنگامي بِبَندند دستِ مرا شاخ و برگ، افكار و زبانم بِدَرند به رَخْت
او يارِ من است غم و غمخوارِ من است
من به وصل او آمده ام، او روزِ شبِ تارِ من است
بوستانِ ابي و گلستانِ الي هر دو زيبايند همچو بالِ طاووس
تا بشود صفحه يِ اشعارِ اَسرارِ ابي لي،ديو سيه بسته شود با غم و كابوس

#گلستان ابي لي

#تولدت مباركـ