امروزِ مولودِ تنتْ كه دلم، تنگِ دلت گَشته و بيمارروح و اين هُرمِ تنِ عريانِ تنم وصلهِ به ديداريادِ تو هَردَم و هَرلحظه به بالينِ دلم استتا يومِ وصال،قلبِ من آويزه يِ شاهينِ تنت استآرزويم همه اين است كه يِكتازْ در اوجِ قله ها باشيتار و پودِ اهريمنْ بسوزاني و موجِ شعله ها باشيتبِ ديدارِ تو امروز سَر ا...

من و اين آخرِ پاييز و پنجره يِ بازِ كنارِ كوچهاولِ اين هفته بدونِ يار و ديدارِ فردايِ كوچه نيرنگِ خزان و ايّامِ بي تو و اشكـ من و دلهرهرنگِ حنايِ دلِ يار و آشوبِ ديدار تو و دلهرهدل تنگِ من و بي تابيِ اشتياقِ ديدار و وِصاليادِ آغوشِ شاهينِ تنِ نازِ تنت و رقصِ پَر و بال بويِ عطرِ تنِ زيبايِ تو را از ج...

شبِ ميلادِ من است،يارم به وصال هم آغوشِ من استدودِ تنباكو در سَرم، در اين شب، يار همكامِ من استمن و اَدراكـ و فضيلت بِنشستيم بَر سرَ سفره يِ يارمي دهد فرمانِ يارم كه به سيمرغِ افسونگري و عشق بيارماهِ تابان بَر سفره يِ يار در تُنگِ بلور مي زَنَد بانگِ بلند، عشق آمدجامِ زرينِ خورشيد تابان را بنوش كه د...

نردبانِ بُلنديست اين گره يِ طالعِ بيمارِ من و يارهر پله به يومِ ايام چرخاندهِ اين اصلِ چرخ و فَلكـداريار در علمِ وصال و منْ عارفِ ديوانه يِ كيش او پَريزاده شدُ و من ديدهِ بَستانه وُ مَستانه به پيششده قانونِ تنم رسمِ عطرِ تنِ پاكـِ ديوانه پريمنُ و بيداريُ و شبِ وصل به ماهِ شب والاتريتنِ عريانم به ناز...

اين شبِ يلداييِ سالِ وصال از راه رسيد يارِ زيبا رويِ آذرِ بي مثال از ماه رسيدمن و تو مست در اين كوچه يِ ديدار به خلوت بِنشستيم در اين يلدايِ روزانه يِ قلّه به شكوهِ تن جشن بِرقصيمآذرِ سرما در بَر يارِ جانم با گرما رو به پايان استاين راهِ پرآشوبِ وصلِ گرانِ من و يارم رو به سامان استالطافِ لطيفِ دستان...

در شهر شلوغ است، همه جا غوغا و بَلوا شده استآذرِ ما بارِ سفر بسته، اي يار امشب شبِ يلدا شده استشبِ تَركـ است نه مرگ، هر چه اين حصارِ دوّار بلند استهمه با شوقِ ديدارِ تو هستند، اين طالعِ من به تو بَند استآن خالقِ هستي بُكند بازي با آن گويِ سپيدِ برفْ گونَشتا ديده به ديدارِ تو بُگشودم، غم و اندوه بار ...

قلم از دست فِتاد، ديده بَر رويِ زيبايِ تو تاختخيالم با پَرِپروازْ گره يِ بختِ مرا با سَرِ سُودايِ تو بافتهمهِ دَهر پُر از تنگْ دليُ و آشفتگيِ يارِ من استاين والايي و شيدايي و شهر آشوبي از نَفَسِ يارِ من استجايگاهِ والاي تو در دَهرُ و جهان، فردوسِ بَرين استتمنايِ دلْ آراميِ من در وجودِ نازنينت، به اي...

آبيِ صافِ دلِ شهر امروز خاكستري استرنگِ نيستيُ و هستيِ يارْ در اين دلبري استاز بهارْ تا به خزانِ اين شهر، مستُ و مدهوشِ باده يِ عشقِ هَميم زمستان شدُ و چهارْ فصلِ دِگرِ اينْ سال، ساغرِ دستِ هَميمبارانِ بي ديدارِ تو بَر سرِ اين شهر است و ما پَريشانِ هَميماشكـِ بي امانِ آسمان بَر دلِ تنگ است و ما نالا...

بَه چه تلخ است اين دودِ غليظِ كامِ سنگينِ منِ پُرتوان اين رَهِ مغز است به پيروزيِ پايدار چو تير و كمان من و اين شب و شامگاهِ دل انگيزِ محفلِ يارمباز به عيد است اين جشنْ به زيباييِ مهتابْ كنارممن كه مستانه خرسَندم از اين وصلِ خزانْ با بهارانشبُ و روزُ و ايام بِرقصم من دورِ يار در كوهسارانمن در آغوشِ ...

من و اين آشوبيِ دل، بَستهَ ست به مِهرِ نگاهِ يارمروشنيِ آفتاب و بهارِ شهر وصل است به سبزيِ ديدارِ نگارَمسودايِ بازارِ بُتان در اين دَهر به گوش استساغرِ باده يِ عشق در اين فصل به نوش استبه اين رسم و به اين آيين ، من و يارم هم قسم شديمزير بارِ نگاهِ سنگينِ رقيبان اين شهر، هم قَدم شديممن و يار نالانِ ا...

بِزن باران آن مُشت هايِ سنگينِ غمت را به سَرمدلِ آسمان پُر است از ترسِ اينكه نازِ يارم را بِخَرمبِشو طوفانُ و طُغيانْ كنُ، هنوز يار در آغوشِ من استبِشو تاريكـُ و تيره، برقِ چشمِ يارْ سويِ چشمانِ روحِ من استبه نرميِ برگ ، به زيباييِ پيچكـ به تنِ يار قُلُ و زنجير شدمبا شوقُ و تنِ عريان در زندانِ دلِ ي...

خالقِ هستي در دلم شور و شوقِ وصلِ يار آفريده استآن تصويرِ ماهرخم به زيباييِ گل در دلم آرَميده استطغيانِ دلم بَر تنِ يار هر شب بي درنگ چَنگ زندطوفانِ تنم در وسعتِ دستش به گرمي آهنگ زنددر برقِ نگاهش، آن وجودِ نيلگونش خود سِتايي مي كنددر عمقِ صدايش ، رودِ خروشانِ روحش خود كفايي مي كندمن كه مستانه به رق...

سعديا تو از برايِ يارِ خود در وصفِ شعر دور افتاده ايدر ابياتِ گلستانت با عشقِ كذايي از روز و شب افتاده ايتو بنوش و بگو آن ابيات را، من بسوزانم تنِ سيگار رااز سرخي و شهلاييِ چشمانِ من، بِدهند لقبِ بيمار راتو مستانه بگو، من در تلاطم به دنبالِ رهِ دود شَوم تو حرفْ به حرفُ و من لبْ به لب با واژه ها رود ...

اين شبنمِ اشكـِ احساسِ دلم، پاسخِ زمانه يِ سرد من استاندوهِ پايدار و بي امانِ امروز، ردپايِ جمعه ي فرد من استجان و تنِ من را به شبانه بسوزاند دستِ بي رحمِ رقيبماما دلِ من مستانهِ و ديوانه بگردد در پيِ اين يگانه رفيقماين جمله يِ سردِ زن اشرار بَر بغضِ گلويِ من دِشنه زَدستعطشِ آتشِ بي پايانِ نيستي را ...

زمستان است و آتشِ عشق گدازان شده باران زيباست و آفتابِ جهان سوزان شده دلِ من با شوقِ وصالِ تو محصور شده اشعار با ابياتِ اذهانِ تو مشهور شدهخانه بي گرمايِ انفاسِ وجودِ تو غم دار شدهشبها خاطره و يادِ حضورِ تو غم خوار شدهكلبه يِ رؤيايِ سبز من و تو ، كعبه يِ عُشاق شدهقصه يِ سر منزل و مقصودِ من و تو داست...

دست يغما برده است بَر اموالِ يارم ، يكـ نادانِ پستاو نداند گر ذره شود، آب شود در عمقِ زمين مي آيد به دَستمن برقصانم آن اطلسِ دوار را با پيچ و تابِ زلفِ پريشانِ يارممن بچرخانم به عكس آن چرخشِ ايام را با خواستِ يارممن بگيرم آن ياقوتِ زيباي زرين را از اهريمنِ زمانه كجبشكنم دستِ آن مُزدورانِ بي صفت را ا...

اين رنگِ رخسارِ هوس ها، گشته سياهبا من و يار طَمع كار، گشته تباهقصه يِ غارت گر شهر، به ارزاني رفتاين خدا است كه با ما به مهماني رفتقله يِ خلوتِ ديدار نورافشاني استهمه يِ عالم اين دَهر به زنداني استديگر آن كوچه يِ خلوتِ غارت گري ماتم زده استصاحبِ نظميه، شهرِ امن را به يغما زده استدزدِ دوران پس از اين...

دل به رهِ سحر گاهِ من، يار شود ياورِ دستانُ و مددكارِ منرخِ زيبايش در روزْ خورشيد و در تاريكيِ شب، ماهِ من عطشِ ديدارِ رُخت از روزِ ازل از دلِ من فرياد زدمن تشنه لبم تشنه يِ افسانه كه يكـ سور به فرهاد زدمن با پيچشِ تارِ آن زلفِ غريبانه يِ يار، تار زنمگر غضبي نائل كنم من به سويِ دشمن، سرش بَر دار زنم...

فضل و عدل و دل و جان و سَرِ من تابع امرِ تو استعالمِ اين هستي در هفت آسمان، همه در مدحِ تو استاي كه اين اشعار و ابيات همه از فخرِ تو استتا آخر اين دورانِ دوار دلِ من بند تو استاي كه هست و مست و دست من در دستِ تو استاي واي، كه شادي و غمم در گرو ِ اخم تو استمنزلِ ويرانه ي من به دست تحريف تو استآشانهِ ...

صاحبِ فصل زمستان و اشعارِ من شاهد بي تابي و آشوبيِ افكار من ستاره ي بخت من و كوكب اقبال منشاعر مجنون من و مالكـِ عرفان مننظري از تهِ ياسِ جانت بينداز بَر دل منجرعه اي از لطف دلت بنوشان بَر جان منگره ي طالع و بختت بسته است بَر زلفِ منكيهانِ آرزويت رخشان شده است با شوق منساحل امن وجودت تا ابد، معبود م...